عجب فينالي بود اين فينال جام جهاني و چه لذتي بردم من از نتيجه اون. بعد از گذشت چند روز از خوشي قهرماني تيم محبوب، من هم دوباره به سالن بدمينتون برگشتم تا دوباره ده بيست كيلو وزن اضافه رو كم كنم.

يكي از خصوصيات من اينه كه بعضي وقتا فكر نمي‌كنم كه در چه وضعيتي قرار دارم و از خودم كارهاي عجيب در مي‌كنم. فكر نمي‌كنم كه بابا جان شما الان شش ماهه که بازي نكردي. يه كم آروم‌تر بازي كن!!!!

خلاصه اينكه ما در سالن با دوستمون يه مسابقه اساسي داديم سر آب‌ميوه. در آخرين ثانيه‌هاي وقت بازي بود كه يهويي يه دردي باعث شد چشمم سياهي بره و كف سالن پخش بشم. مشكل از طرف زانو بود و در صحنه آهسته هم مشخص شد كه زانوم به داخل پيچيده بود (عين اتفاقي كه براي مايكل اوون افتاد!!)

نتيجه: من الان اصلا نمي‌تونم راه برم، طبق گفته دكتر رباط‌هاي صليبي و خلفي و بقيه رباط‌های مربوطه پاره شده، مينيسك زانوم هم به احتمال بسيار زياد آسيب ديده و ۹۰٪ هم احتياج به عمل دارم.

بیست ساله که دارم آرزو می‌کنم قهرمانی ایتالیا رو ببینم. سال‌های پیش که جوونتر بودم با خودم می‌گفتم كه اين شور و شوق گذري هست و به مرور زمان از بين مي‌ره. ولي الان كه ديگه دارم سي ساله مي‌شم و زن و كار و زندگي هم دارم هنوز اين شور و استرس همراهمه.

الان هم حالم اصلا خوب نيست و مي‌خوام برم قرص آرام‌بخش بخورم الهام قراره امشب بياد پيشم با هم فوتبال ببينيم، اونم طرفدار ايتالياست.

شما ميگين چي ميشه؟؟ به خاطر من هم كه شده براي پيروزي ايتاليا دعا كنين  اميدوارم اگه ايتاليا باخت بتونم جلوي گريه‌هامو پيش آزاده بگيرم

!!VIVA ITALIA